Colorful Banners

Esther Roest

De motor startte niet meer

Comfortzone?!? Meer een Paniekzone

Gekscherend zeg ik wel eens dat ik 100 en één triggers op een dag had en nu nog maar 1 per week. Die triggers hadden mij in een hokje geduwd met een niet tegen te houden stempel van PTSS. Een hokje wat voor mij een paniekerig geworden comfortzone was. Ik was uitgeput, op en moe. Die altijd ronkende motor was uitgevallen en ik belandde voor de zoveelste keer in mijn leven in het ziekenhuis. Mijn lichaam wist van mij dat ik tot het bittere  einde door bleef gaan. Het moest met meer komen en dat deed het. 

Mijn zwangerschap opende het luik naar mijn verleden

Natuurlijk al ver voor ik zwanger werd van Luca (2010) voelde ik ergens een etterend deel in me dat rustig wachtte tot het toe kon slaan. Natuurlijk had het zich al eens laten zien in extreme verlegenheid, nachtmerries, angst, plein- en straatvrees. Het kwam dus niet compleet uit de lucht vallen. Maar toen ik 2 maanden zwanger was ging het luik open en stond ik oog-in-oog met de zwarte kat van mijn verleden. Nou ja  .... Meer de zwarte katten uit mijn verleden. Behoorlijk complex. 

Ik groeide op in een Zeeuws Christelijk gezin, waar het doodnormaal was dat iedereen zich richtte tot de Heer. Gehoorzaamheid naar Hem en mijn ouders was het aller belangrijkste en luisterde je niet? Dan werd je wil gebroken om je weer in een terughoudende God erende (meer vrezende) keurslijf te dreunen. Precies zoals het moest. Het was een zware (her-)programmering, een soort onplezierig ritme. Niet mijn ritme en zeker niet mijn programmering. 

Er brak iets in mij als jongkind. Net een arm, die niet in het gips kon. De verbinding met mezelf raakte ik kwijt. Ik was altijd bang. Ik voelde me nergens veilig. Ik mocht niet zijn wie ik ben. School was voor mij een hel en na een verhuizing naar Carnavallend Brabant leek het geloof van mijn ouders nog beknellendere vormen aan te nemen. Er was geen lucht. Het was verstikkend. Hierdoor stond ik zowat heel mijn leven op standje overleven. Als een militair stond ik constant op scherp. 

"Soms bekruipt mij het gevoel dat ik al 10 levens in 1 leven heb geleefd"

Vechten om die kleine verbinding met mezelf te behouden werd steeds lastiger. Onvoorwaardelijke liefde deed pijn. Het was bijna iedere dag een soort kruisiging om je zonden te belijden. Zonden dat doodnormale kinderlijke fouten of uitingen waren. Uitingen van mijn ziel op zoek naar een weg uit dat enge verstikkende wereldje.

Die weg uit die beknellende atmosfeer vond ik heel wrang in het ziekenhuis. Ik was 12 jaar. Woonde net in de omgeving van Eindhoven en het Catharina Ziekenhuis werd een soort nieuwe thuis. Ondanks de operaties, het ziek zijn en de pijn, voelde ik me een soort van veilig. Ik kwam voor het eerst echt buiten de muren van mijn ouders, het geloof en de kerk. 

Ik leerde daar een ritme kennen die op mijn levensritme leek, namelijk muziek. Geen psalmen en gezangen. Nee popmuziek. Die teksten leken mij te kennen en ik voelde of ik daar in de teksten in het ziekenhuis weer een beetje mezelf terugvond. Ik voelde hoe dat deel dat niet mocht zijn, daar wel mocht zijn. 

Het maakte mij een vechter voor mijn rechten!

Na nog een behoorlijk nare ervaring stapte ik als 14 jarig meisje naar het Riagg. Van deze voor mij rare hulpverleenster (ze was immers heidens) leerde ik, hoe ik door de thuis met vast geroeste principes, kon laveren. Ik leerde door haar dat er altijd een oplossing was. Een oplossing voor mijn beknellende verlegenheid. Ook vond ik in de weg naar volwassenheid oplossingen in boeken, positieve quotes en dromen van later als ik weg kon bij mijn ouders. Daarnaast keek ik af hoe anderen het deden in het dagelijks leven en een diep weten vertelde mij dat als ZIJ van de hoek gelukkig kon zijn ik - no matter what - dat ook kon zijn.

Het voelde aan als mijn geboorte recht

Het werd een lange weg. Een weg van bijna opgeven. Flinke tegenslagen. Ik kreeg de diagnose van Lynch Syndroom. Dit betekent een hele grote kans op het krijgen van baarmoeder- en dikke darmkanker. Om het jaar dus onderzoeken. Onderzoeken die ik niet altijd trouw deed. Mijn relatie strandde, na een periode vrijgezel te zijn geweest vond ik gelukkig de liefde van mijn leven en na een zware ICSI behandeling lag 9 maanden later het mooiste wonder in mijn armen. 

Hoe blij ik ook was. De trauma's waren ook geboren en langzaamaan werkte mijn lijf naar een moment dat ik door de misselijkmakende verharde brij heen moest worstelen, naar wie ik diep van binnen was. Er was werk aan de winkel. Geen moment liet ik onbenut om een manier te vinden om weer terug te keren naar dat 3 en half jarig meisje. Dat meisje dat letterlijk nog niet gebroken was. Een meisje dat zin had in het leven!

Zoveel jaar later deed mijn lijf deed 24/7 pijn. Misselijkheid wisselde af met hoofd en buikpijn. Maar ik dacht terug aan een filmpje van Pipi Langkous. Dat meisje alleen in dat grote huis, dat zichzelf bij haar jurkje pakte en zichzelf naar bed stuurde. Keer op keer pakte ik me net zoals Pipi weer op. Ook na teleurstellingen, grote gapende gaten met zware nachtmerries. Die triggers moesten weg en die gingen weg. Avonden lang heb ik ze één-voor-één onder ogen genomen. Ina mijn (homeopatisch) therapeut ondersteunde mij en toen werd het eindelijk rustig. 

De kern van het probleem. Een soort geclusterde wirwar aan geklot touw was uit elkaar getrokken. Wat nooit verwerkt was, leek door mijn onderbewuste uiteindelijk netjes gearchiveerd te zijn. De ruimte die ontstond leek dat gevoel van 'the sky is the limmt.' 

Ik leerde dat je niet alleen bent wat je eet, maar ook dat je bent wat je denkt. Byron Katie zei het zo mooi; je bent die negatieve mess gaan geloven. Dus als je negatieve dingen over jezelf kan geloven, kun je ook positieve dingen over jezelf gaan geloven. Ik heb heel lang geloofd dat ik voor straf op deze wereld was. Ik geloofde dat het leven altijd roet in het eten kwam gooien, om mij weer onderuit te trappen. Want zo hoorde het! De kern lag in mijn jeugd; de dreunen in de goede richting. Niet mijn richting, niet mijn gedachten.

Ik leerde mijn gedachten om te vormen van negatief naar positief. Positiviteit dat helend werkt. Woorden die je omhoog haalt. Ik was ooit die negatieve misselijkmakende shit gaan geloven en ik was het zat. Spuugzat. Tijd voor een nieuwe garderobe aan uplifting gedachten. 

Ik leerde een methode kennen die de wirwar aan geklot touw in je hoofd kan ontrafelen 

Een methode dat jouw paniekzone in een fijne comfortzone verandert. In mijn jarenlange PTSS strijd had ik een bloedhekel aan die zin 'The magic happens outside your comfort zone'. Die zone waarin ik zat was alles behalve comfortabel. Het was een paniekzone en dan gebeurt de magie ook nog eens daarbuiten!! Ik had magie nodig in die paniekzone en die vond ik. 

(Zelf-)vertrouwen is sleutel naar (zelf-) vertrouwen

In die jaren voor en tijdens mijn PTSS ontdekte ik dat zelfvertrouwen de sleutel is naar een harmonieus en rijk leven. Het betekent liefde voor jezelf hebben. Houden van jezelf, waardoor je het zelf herstellend vermogen van je lichaam bevordert. Het betekent controle hebben over je gedachten. Omgaan met teleurstellingen. Je geboorterecht opeisen, namelijk gelukkig zijn. Je talenten benutten, genieten van kleine en grote dingen. Dankbaar zijn voor wat je hebt! Op zoek gaan naar de positieve dingen, met positieve gedachten. Je kan namelijk niet verwachten dat als je negatieve gedachten hebt, dat je leven een zonnetje zal zijn. Dit geldt ook voor voeding. Voeding heeft een cruciale rol in de weg naar (zelf-) vertrouwen. Stop je alleen maar vulling van vet, ongezond eten en alcoholische drankjes in je lijf, dan zal je inruil daarvoor een verzwakt, dik en uiteindelijk ziek lijf inruil krijgen. En een verzwakt lichaam kan niet werken aan (zelf-)vertrouwen. 

Zelfvertrouwen betekent dat je 100% verantwoordelijkheid neemt in elk facet van je leven. Je gezondheid, liefde, in relaties, wat je eet, wat je drinkt. Ik weet dat je in ruil een fantastisch mooi en inspirerend leven krijgt. Omdat het gelijke het gelijke aantrekt.

Een leven richting zelfvertrouwen betekent wel keihard werken, discipline hebben,  maar ook de zwarte kat(ten) in de ogen kijken. En No mather what elke keer weer opstaan met je focus op wat jij wilt: een harmonieus leven met (zelf-)vertrouwen. 

Siobhan Welling en ik hebben een methode ontwikkelt dat voor jou een brug betekent. Wij hebben beide in dat dal gestaan, geworsteld en gevochten. Laten wij voor jou die brug zijn, waardoor je aan de andere kant van dat gapende gat echt de magie naar je toe kan trekken. 

Wil jij ook jouw negatieve gedachten inruilen voor positieve uplifting gedachten met als resultaat meer (zelf-)vertrouwen?

Samen met Siobhan Welling hebben we voor jou de highlights uit die methode gehaald en kun jij vandaag nog ontvangen in jouw mailbox. 

Thanks for submitting!